Ten tekst pochodzi ze świetnej strony o jamnikach www.jamniki.netklub.com.pl :-))))


Jeżeli ktoś, kupując jamnika uważa, że nie będzie miał z mm zbytniego kłopotu
- bo przecież jest to piesek maty, potrzebujący niewiele ruchu, jedzenia, miejsca do życia i nie wymagający zabiegów pielęgnacyjnych -jest w błędzie. Jamnik wymaga nie tylko specjalnych metod wychowawczych, ale również określonej pielęgnacji i odpowiednich warunków dla dobrego rozwoju.
Czesanie, szczotkowanie, kąpanie i spacery
Po ukończeniu przez szczenięta ośmiu tygodni żyda, przystępujemy sami do zabiegów pielęgnacyjnych, jakimi są czesanie i szczotkowanie. W tym celu musimy zaopatrzyć się w potrzebne akcesoria, jak odpowiednie szczotki, grzebienie i ściereczki, przy czym, w zależności od rasy jamnika (krótko-, długo- czy szorstkowłosego), potrzebne są, różne przybory.
Dla jamników krótkowłosych najodpowiedniejsza jest niezbyt ostra szczotka włosiana ostra, gęsty grzebień do wyczesywania ewentualnych pcheł.
Jamniki długowłose i szorstkowłose muszą mieć szczotkę z włosia i grzebień. Jamniki szorstkowłose, ze względu na twardy gęsty włos z podszerstkiem, powinny mieć specjalny metalowy grzebień z rzadkimi zębami, aby przy czesaniu oszczędzać podszerstek.
Czesanie i szczotkowanie powinno odbywać się codziennie, najlepiej po powrocie ze spaceru. Czynności te zaczynamy od głowy poprzez tułów do ogona i na końcu kończyn. Trzeba robić to delikatnie, zwracając szczególną uwagę na miejsca u psa wrażliwe, a więc głowę, uszy i podbrzusze. Pielęgnacja sierści odgrywa bardzo dużą roi? w wyglądzie ogólnym psa i jego dobrym samopoczuciu. Jest to zabieg, który jamniki szalenie lubią i same się o niego dopominają w porze i miejscu, gdzie normalnie się to odbywa. Oprócz utrzymania sierści w czystości i usuwania martwych włosów, szczotkowanie pobudza krążenie krwi.
Pamiętać jeszcze należy, aby po każdorazowym wyszczotkowaniu wygładzić włos do połysku flanelową lub irchową ściereczką. W okresie linienia (wiosna - jesień) należy zwiększyć częstotliwość czesania i szczotkowania.
Dla dobrego samopoczucia naszego ulubieńca oraz jego kondycji i zdrowia potrzebny jest ruch. Nie wolno jamników prowadzać w szelkach. Deformują one bowiem przednie kończyny i doprowadzają do odstawiania łokci, co jest wadą nie do odrobienia w wieku późniejszym.
Spacery oraz uczenie szczenięcia załatwiania potrzeb fizjologicznych na dworze zaczynamy po zaszczepieniu przeciw nosówce i parvovirozie (po 2-tygodniowej kwarantannie). Letnie spacery nie wymagają osobnego omówienia, z tym tylko, że:
- powinny odbywać się o tych samych porach,
- nie powinno się wychodzić z psami rzadziej niż 3 razy dziennie; ze szczeniętami, psami młodymi i w podeszłym wieku powinno się wychodzić częściej,
- jeden ze spacerów dziennych nie powinien być krótszy niż półtorej do dwóch godzin (oczywiście dla szczeniąt i psów bardzo starych - odpowiednio krócej),
- na spacery należy wychodzić przed jedzeniem albo po przetrawieniu przez psa pokarmu (mniej więcej godzinę po posiłku). W mroźną i śnieżną zimę musimy natomiast zwracać uwagę, aby pies był w ciągłym ruchu. Nie grozi mu wtedy przeziębienie ani przemrożenie stóp.
Mimo mrozów nie powinno się go ubierać w żadne płaszczyki, gdyż tamują dopływ powietrza i promieni słonecznych do skóry. W taką pogodę wychodzić należy na krótko lecz częściej.
Po powrocie ze spaceru do domu w dni deszczowe, mgliste i wilgotne, należy psa wytrzeć do sucha. Jeżeli jest bardzo zabłocony na podbrzuszu i kończynach, zmywamy błoto pod prysznicem bez używania jakichkolwiek środków zmydlających i wycieramy do sucha.
Bywają naturalnie takie sytuacje, kiedy musimy naszego czworonoga wykąpać. Staramy się wtedy aby szampon nie dostał się do oczu lub uszu i aby został dokładnie spłukany z sierści. Częste kąpiele z dodatkiem niewłaściwego mydła czy szamponu wyduszają naskórek oraz wyjaławiają osłonę skóry i okrywy włosowej z substancji tłuszczowych, wydzielanych przez gruczoły łojowe, znajdujące się w skórze psa, a tym samym osłabiają włos. Dlatego też należy stosować do kąpieli specjalne kosmetyki dla psów: szampony, balsamy,
Kąpiele w lecie, w naturalnych zbiornikach wodnych, kiedy pies sam wskakuje do wody. są jak najbardziej wskazane, W Takim wypadku należy jedynie zadbać, aby pies wysuszył się przez wybieganie, do czego należy go zachęcać, a nawet, jeżeli nie ma psich towarzyszy, samemu z nim biegać.
jeżeli natomiast mamy do czynienia z jamnikami, które pracują i aportują przez parę godzin dziennie dzikie ptactwo z wody, to jest rzeczą zrozumiałą, że w przerwach i po zakończeniu polowania należy je wytrzeć do sucha, a następnie dać cos do zjedzenia.

Pielęgnacja uszu, oczu, pazurów i zębów
Wydawałoby się, że wiszące płaty uszne u jamnika chronią samo ucho przed brudem, a tym samym rzadko ulega ono chorobom. Pogląd ten jest mylny. Ze względu na utrudnione przewietrzanie przewodów usznych gromadząca się wewnątrz woskowina i brud ulegają, rozkładowi i zatykają przewody, doprowadzając do niebezpiecznych schorzeń. Dlatego też uszy jamnika przeglądamy raz w tygodniu i w miarę potrzeby czyścimy. Robimy to w ten sposób, iż na pincetę lub tępy patyczek nawijamy watę i specjalnym płynem do przemywania uszu (który można dostać w sklepach z psimi artykułami), delikatnie czyścimy ucho. Następnie suszymy je suchą watą. Jeżeli jest stan zapalny, musimy koniecznie skontaktować się z lekarzem weterynarii. L' jamników długowłosych i szorstkowłosych co pewien czas trzeba usuwać włosy rosnące w głębi małżowiny usznej.
Podobnie jak uszy, również oczy naszego psa wymagają pielęgnacji. Powinno się je codziennie oglądać i nie dopuścić do łzawienia czy, co gorsze, do ropienia. Łzawienie może być następstwem zaprószenia kurzem, ziemią lub podrażnienia przez silny wiatr w czasie spaceru czy pracy w terenie. Czasowy i raczej krótkotrwały wyciek z oczu bywa również objawem towarzyszącym wymianie zębów u szczeniąt.
W razie zauważenia jakichkolwiek zmian, powinno się je przemyć roztworem kwasu bornego (2°'o), esencją herbacianą lub specjalnym płynem. Przy długotrwałym łzawieniu konieczna jest już pomoc lekarza weterynarii.
Pielęgnacji muszą być również poddawane palce i pazury, które u jamników odgrywają decydującą rolę ze względu na ich użytkowość (kopanie, norowanie).
Długie pazury deformują palce i utrudniają poruszanie się. Skracanie i obcinanie rozpoczynamy gdy szczenię ukończy 3 tygodnie i zaczyna stawiać samodzielne kroki. Robimy to co 5-7 dni przy użyciu ostrych nożyczek lub cążków do paznokci, obcinając sam czubek pazurka, gdyż głębiej znajduje się rdzeń, którego naruszenie powoduje krwawienie i wywołuje ból. Aby szczenię nie mogło się wyrywać w czasie zabiegu obcinania paznokci, kładziemy je grzbietem pomiędzy nasze kolana, jedna, ręką ujmujemy jego stopę, drugą -nożyczki lub cążki i po kolei obcinamy pazurki. W ciągu 5 minut, operacja" jest zakończona. Dzięki niej chronimy też nasze spodnie i spódnice.
Obcinanie pazurów powinno dotyczyć w zasadzie tylko szczeniąt, które nie wychodzą jeszcze z domu i nie mają możności ścierania ich w sposób naturalny. Najlepszym i niezawodnym środkiem samoczynnego skracania pazurów u psów dorosłych są częste i długie spacery połączone z kopaniem. Jeżeli jednak konieczne jest ich skracanie, to u psów dorosłych pazury zbyt twarde powinien obciąć lekarz weterynarii.
Jamniki rodzą się czasem z piątym, nadliczbowym palcem tzw. wilczym. Występuje on na tylnych kończynach po ich wewnętrznej stronie. Należy usunąć go, kilka dni po porodzie. Zwyrodniałe, szczątkowe palce (u małych szczeniąt nie mają zwykle kostnych połączeń z nogą, a tym samym są bardzo łatwe do usunięcia) nie usunięte w porę mogą doprowadzić - na skutek zaczepienia - do zdarcia płatu skóry z nogi i ewentualnie zakażeń.
U jamników długowłosych i szorstkowłosych, oprócz skracania paznokci, musimy również wycinać zbyt obfity i bujny włos, który rośnie między palcami. Na skutek wbijania się w to owłosienie grudek ziemi i małych kamyczków, włos filcuje się, skręca w zbitą kulkę i przeszkadza w chodzeniu,
Pielęgnacja zębów sprowadza się do częstego przeglądania i usuwania tworzącego się na nim kamienia. Kamień na zębach może zacząć się osadzać nawet u bardzo młodych psów. Pierwsze ślady powstają na kłach, następnie na zębach przedtrzonowych i trzonowych szczęki i żuchwy. Następstwem nie usuwania kamienia są schorzenia zębów i dziąseł, połączone z przykrą wonią wydobywającą się z pyska, oraz, w konsekwencji, wypadanie zębów.
Od zdrowych zębów zależy ogólny stan zdrowia psa. Braki w uzębieniu, próchnica c^y obolałe dziąsła uniemożliwiają prawidłowe rozdrabnianie spożywanego pokarmu, co również może być przyczyną schorzeń narządów wewnętrznych. Powstawaniu kamienia sprzyja również podkarmianie jamników słodyczami. Aby przeciwdziałać osadzaniu się kamienia, oprócz podstawowego pożywienia, pies powinien dostawać codziennie wieczorem do gryzienia suchary, kości, chrząstki czy surową marchew.
Zęby pielęgnuje również przecieranie ich szmatką lub szczoteczką do zębów zanurzoną w 1°/o roztworze wody utlenionej, sproszkowanej kredzie,
soku z cytryny czy pasty do zębów dla psów. Do tego musimy jednak przyzwyczajać naszego pupila już od wczesnej młodości. Robimy to w ten sposób, iż jedną ręką podnosimy górną wargę psa, druga, ręką opuszczamy wargę dolną, nie otwierając mu przy tym pyska lecz obnażając wszystkie zęby. Pies przyzwyczajony do tego zabiegu od młodości poddaje się mu chętnie.
Osobnego omówienia wymagają gruczoły okoloodbytowe. Znajdują się one w tzw- kieszonkach (zatokach), leżących pod skórą przy odbycie. Powstaje w nich ciemnoszara masa o nieprzyjemnej woni - oczywiście tylko dla człowieka. Jest ona wydzielana jednocześnie przy wydalaniu przez psa stolca i stanowi przyciągający i podniecający wabik dla psów odmiennej płci. Warunkiem prawidłowego opróżniania gruczołów okołoodbytowych jest właściwa konsystencja stolca, ten. średnio twarda oraz stała pora spacerów. Jeżeli pies nie wychodzi o stałych porach, wypróżnienie następuje nieregularnie. Czasem na skutek niewłaściwego żywienia, kał przez dłuższy czas ma konsystencję rzadką, co powoduje, iż w zatokach gromadzi się duża ilość gruczołowej wydzieliny, która gęstnieje, czopuje ujście i doprowadza do zapalenia zatok okołoodbytowych. W wypadku zauważenia, że pies "saneczkuje" lub wylizuje okolice odbytu, konieczna jest pomoc lekarza weterynarii, polegająca na wymasowaniu i wyciśnięciu zawartości gruczołów. Problem ten poruszamy, aby podkreślić jak ważne dla zdrowia psa są regularne, długie spacery i prawidłowe żywienie.

Żywienie
Mimo, iż udomowienie psów zmieniło ich psychikę i sposób życia, zostały jednak przede wszystkim zwierzętami mięsożernymi, o czym świadczy uzębienie i układ trawienny. Wymagają więc pokarmu o niedużej objętości, lecz treściwego i łatwo strawnego jakim jest mięso, zawierające dużo białka. Poza białkiem organizm psa wymaga jednak jeszcze węglowodanów, tłuszczów, soli mineralnych, witamin i wody. Proporcja mięsa do pozostałych składników pożywienia musi być uzależniona zarówno od wieku psa, jak i od jego użytkowości, ale w zasadzie powinna oscylować wokól stosunku: 2. części mięsa na l. część pozostałych składników.
Mięso jako źródło białka stanowi główny pokarm zarówno szczeniąt, jak i psów dorosłych. Powinno ono być podawane w postad surowej lub sparzonej, a w ostateczności gotowanej. Mięso, poza białkiem, zawiera również składniki mineralne, tłuszcze, witaminy i substancje smakowe.
Najwartościowsze z mięs to- wołowina, konina, chuda baranina i cielęcina oraz takie podroby jak: wątroba czy serce. Najlepsze dla psów jest mięso przerośnięte chrząstkami, ścięgnami, błonami i niewielkimi ilościami tłuszczu. Szczeniętom podaje się surowe mięso skrobane już od 3-go tygodnia życia, przechodząc po paru dniach na krojone w małe kawałeczki. Zakorzenił się
pogląd, iż mięso surowe podawane szczeniętom powoduje u nich ropienie oczu. Jest to mniemanie mylne. Ropienie oczu występuje z powodu zmiany zębów lub zarobaczenia.
Uwaga: w żadnym przypadku nie wolno dawać psu wieprzowiny pod jakąkolwiek postacią, jak również wędlin i wyrobów wędliniarskich. Te ostatnie ze względu na zawartość przypraw smakowych mogą powodować podrażnienie nerek oraz wątroby.
Niezbędnym dodatkiem do psiego menu już od wieku szczenięcego powinny być kości cielęce i chrząstki. W stanie surowym zawierają one dużo substancji mineralnych oraz wapno, co dla młodego organizmu jest bardzo pomocne w budowie i rozwoju kośćca i zębów, a w późniejszym wieku reguluje trawienie i usuwa kamień nazębny.
Objedzonych i wyczyszczonych dokładnie przez psa grubych kości nie należy wyrzucać, gdyż stanowią one doskonałą zabawkę.
Obok mięsa, źródłem białka i fosforu są ryby morskie, których nie powinno zabraknąć w jadłospisie jamnika. Najlepiej zemleć mięso rybne razem z ośćmi. Ryby wędzone dla szczeniąt są niewskazane, natomiast psom dorosłym można od czasu do czasu dodawać pogniecione i zmieszane z białym serem albo z twarogiem.
Należy pamiętać o uzupełnianiu pożywienia niewielkimi ilościami tłuszczów roślinnych zawierających kwasy tłuszczowe nienasycone (pół łyżeczki od herbaty dziennie), jajkiem surowym (dla szczeniąt pół żółtka dwa, trzy razy w tygodniu, psom dorosłym całe jajko od czasu do czasu).
Bardzo dobrym uzupełnieniem diety szczeniąt i psów dorosłych jest biały ser (chudy i półtłusty).
Jarzyny i owoce podaje się psom już od najwcześniejszego wieku ze względu na dużą zawartość witamin. Zapotrzebowanie organizmu jamnika na witaminy kształtuje się bardzo różnie i zależy od wielu czynników. Dużo więcej witamin potrzebują suki szczenne i karmiące, jak również szczenięta i psy pracujące lub chore. Nie należy się obawiać przekarmienia psa witaminami w stanie naturalnym. Najzdrowszymi jarzynami dodawanymi do posiłków mięsnych w formie tartej lub osobno siekanej są: marchew, buraki, jabłka, sałata, szpinak, liście rzodkiewki i pietruszki oraz szczypiorek możliwie w stanie surowym, jak również wszystkie owoce.
Psom dorosłym można dawać dodatkowo drobno siekaną kiszoną kapustę i kiszone ogórki, unikać natomiast należy jarzyn strączkowych i kartofli z racji me przyswajania i nie trawienia ich przez psi żołądek. l. Czego jamnikom nie należy dawać?
Pod żadnym pozorem nie należy dawać rurowych (piszczelowych) kości dziczyzny i drobiu, gdyż kości te przy gryzieniu rozdzielają się na ostre
odłamki, które kaleczą przełyk i przewód pokarmowy. Bardzo szkodliwe są wszelkiego rodzaju przyprawy używane do potraw ludzkich (pieprz, sól, papryka itp..), tłuste i zawiesiste sosy oraz resztki z "pańskiego siołu".
Często się zdarza, iż nasze kochane łakomczuchy kokietują nas słodkimi spojrzeniami, służą na dwóch łapkach i robią przymilne miny, aby otrzymać coś dobrego. Ileż to razy domownicy ukrywają wzajemnie przed sobą fakt podsuwania psiakom drobnych smakołyków w postaci ciastek, cukierków, czekoladek, kawałków wędliny, serów czy innych podobnych łakoci. Tego robić nie wolno! Skutki takiego postępowania nie dają na siebie długo czekać.
Pies robi się napraszający i natarczywy nie tylko w stosunku do bliskich, ale również w stosunku do gości odwiedzających dom lub osób obcych w parkach czy na ulicy, gdy tylko się zorientuje, że mają coś do jedzenia.
Dostateczną i potrzebną dla organizmu ilość cukru otrzymują psy (racjonalnie odżywiane) w jarzynach, owocach czy miodzie, dokarmianie więc słodyczami jest nie tylko niewskazane ale wręcz szkodliwe, gdyż powoduje otłuszczenie serca, ociężałość, choroby skóry i zębów co w efekcie skraca ich życie.
Gdy nasz jamnik zaczyna wyglądać zbyt "dobrze" i widzimy, że przybiera na wadze, zmniejszamy znacznie jego dzienną dawkę pokarmową, przedłużając jednocześnie spacery. Dość szybko powinien wrócić do normy.
Dla zachowania dobrej przemiany materii wskazane jest stosowanie raz w tygodniu całkowitej lub częściowej głodówki, która polega na podaniu raz dziennie jedynie niewielkiej ilości białego chudego sera, mięsa lub suchego pokarmu i dowolnej ilości wody do picia. Zalecenie to stosować możemy w stosunku do psów dorosłych, czyli takich, które ukończyły 18 miesięcy życia.
Karmienie suk ciężarnych i szczennych oraz szczeniąt znajdziecie Państwo w rozdziale poświęconym rozrodowi.
Od kilku lat w Polsce popularne są suche karmy. Są to karmy pełnoporcjowe lub mieszanki tzw. wypełniacze przeznaczone do podawania ze świeżym mięsem, rybą albo produktami konserwowymi.
Karmy te dzielą się na: karmy dla szczeniąt, bytowe dla psów dorosłych, wysokoenergetyczne dla psów pracujących, suk szczennych i karmiących oraz mniej energetyczne dla psów z tendencją do tycia i otyłych.
Ich stosowanie jest bardzo wygodne, oszczędzają nasz czas, zaspokajają potrzeby wszystkich psów w każdym wieku i w sumie są tańsze niż tradycyjne. Można je podawać w formie suchej lub zalane mlekiem, wodą, rosołem. Trzeba pamiętać, by pies miał cały czas dostęp do świeżej wody.
Najbardziej popularna jest karma: PLRINA i PUR1NA-PRO-PLAN, która ma chyba największy asortyment:
- DOG-CHOW - podstawowa karma bytowa
- HI-PRO - karma wysokoenergetyczna
- PUPPY-CHOW - dla szczeniąt od 3 tygodnia życia do roku
- DOG-CHOW Senior - dla psów starszych (od około 6 lat)
- FIT and Trim oraz NUTRI-SOUPE - karmy dla psów otyłych i z tendencją do tycia, a oprócz wymienionych jeszcze kilka innych karm bytowych, w różnych postaciach i smakach
- dieta Hill's - SCIENCE DIET - jest to karma opracowana przez lekarzy weterynarii, nie zawierająca przypraw smakowych, bardzo dobrze przyswajalna, produkowana w wielu rodzajach: dla szczeniąt, psów dorosłych, pracujących, otyłych i starszych. Karma jest bardzo popularna na Zachodzie, natomiast w Polsce wchodzi dopiero na rynek. NUTRA-NUGET - w trzech rodzajach: bytowa, dla szczeniąt i wysokoenergetyczna ETJKANUBA - dla szczeniąt, młodzieży, bytowa i jeszcze kilka innych
rodzajów
MERA-DOG - dla szczeniąt, bytowa, w dwóch rodzajach wysokoenergetyczna PRDIGREE-PAL FORMULA - w czterech rodzajach: dla szczeniąt od 1-5 miesiąca, dla młodzieży od 6 miesięcy do 1-5 roku, bytowa oraz wysokoenergetyczna BOSCH - dla szczeniąt, bytowa, wysokoenergetyczna
Wiele z tych firm produkuje także wypełniacze.
Karmy mają zbilansowaną ilość białka, tłuszczów, węglowodanów, witamin i mikroelementów. Podając tylko je, nie musimy dodatkowo dostarczać psu witamin, mięsa, sera, jak uważa wiele osób. Nasze psy wyglądają zdrowo, mają ładną, błyszczącą sierść - jednym słowem nic im więcej nie potrzeba.