Zjednoczenie Polski i powstanie państwa.




Powstanie państwa polskiego związane jest z funkcjonowaniem na ziemiach polskich szeregu plemion słowiańskich, które rozmieściły się w dorzeczach Wisły i Odry. Od północy graniczyły z Morzem Bałtyckim a od południa z Karpatami. Już w IX w. Na ziemiach polskich zamieszkiwali Polanie, Mazowszanie, Ślężanie, Pomorzanie, Wiślanie, największe to - Ledzianie, Goplanie inaczej Kujawianie. Początkowo wykształciły się dwa ośrodki jednoczenia plemion polskich . Pierwszy, plemię Wiślan, które rozpoczęło podbój i jednoczenie mniejszych plemion. Drugi to plemię Polan, którzy też podbijali terytoria sąsiadów z ich państewkami plemiennymi i właśnie im udało się dokonać zjednoczenia wszystkich polskich plemion, na czele Mieszka I.
Przyczyną zjednoczenia państwa polskiego w X w. było tworzenie się silnych organizmów państwowych na zachodzi Europy , a co za tym szło zagrożenie dla Słowian. Wielkie państwo Karola Wielkiego które po podziale w 843 r. składało się z trzech państw i szczególnie państwo Niemieckie które sąsiadowało z Polską zagrażało najbardziej. W 962 r. król niemiecki Otto I koronował się na cesarza rzymskiego i z tej racji dążył do zwierzchnictwa nad wszystkimi narodami Europejskimi. Na południu polski powstało państwo Czeskie, w którym rządziła dynastia Przemyślidów. Musieli oni uznawać zwierzchnictwo cesarza niemieckiego. Na wschód od Polski w dorzeczu Dniestru i Dźwiny utworzyły się w IX w. dwa państwa ruskie wokół Nowogrodu ( na północy) i wokół Kijowa (na południu). Na początku X w. dwa te państwa połączyły się w jedno tworząc Ruś Kijowską. Już w X w. Kijów należał do największych miast Europy po Rzymie i Bizancjum ( Konstantynopol). W nowym państwie Kijowskim rządziła dynastia Rurykowiczów. Ta sytuacja w Europie skłoniła książąt plemiennych do podporządkowania się Mieszkowi I, który dysponował w tym czasie silną armią , dzięki czemu mógł bronić plemiona dobrowolnie jednoczące się, a także mógł przemocą dokonać zjednoczenia. Miejscem, gdzie stacjonowały silne oddziały wojskowe był m. in. Włocławek nazywany wówczas Włodzisław.
Mieszko I chcąc umocnić powstające państwo w roku 966 przyjął chrzest. Państwem wprowadzającym chrześcijaństwo były Czechy. Było to państwo Słowiańskie, które już wcześniej przyjęło chrześcijaństwo. Nowa religia pozwalała Mieszkowi I narzucić wszystkim plemionom polskim wiarę w jednego Boga, tym samym usunięcie wszystkich dotychczasowych bogów słowiańskich. Proces chrześcijaństwa trwał długo jeszcze za czasów panowania następcy Mieszka I - Bolesława Chrobrego. Stosowane były kary za praktykowanie obrzędów pogańskich. Po śmierci Mieszka I wybucha w Polsce powstanie anty-kościelne.
Ważnym wydarzeniem w procesie chrystianizacji Polski była męczeńska śmierć biskupa Wojciecha który zginął na misji w Prusach. Chrobry wykorzystał to i wykupił ciało biskupa, osadzając je w Gnieźnie jako relikwie męczennika za wiarę , który wkrótce został uznany świętym. Gniezno które było siedzibą pierwszych władców piastowskich, posiadając relikwie świętego, mogło ubiegać się o utworzenie w nim arcybiskupstwa co miało niebagatelne znaczenie, gdyż umożliwiało stworzenie niezależnej prowincji kościelnej zależnej bezpośrednio od Rzymu (Papieża) na terenie Polski. Po uroczystościach w Gnieźnie ,cesarz Otto III, który brał udział w tym że wydarzeniu uznał Bolesława Chrobrego równym sobie.

Panowanie Mieszka I i Bolesława Chrobrego potwierdza tezę że pierwsi władcy państwa polskiego panujący na przełomie X/XI wieku byli doskonale zorientowani w ówczesnych Europejskich poglądach dyplomatycznych, politycznych i gospodarczych. Dzięki temu Polska za panowania B. Chrobrego w latach 1000 - 1025 była równorzędnym partnerem państwa niemieckiego, czeskiego i ruskiego a nawet doprowadziła do przewagi militarnej. Pokój zawarty w Budziszynie w roku 1018 kończący wojnę Polski z Niemcami został zawarty pod dyktando poselstwa polskiego. W tym samym roku wyprawa B. Chrobrego przyłączyła na powrót grody Czerwieńskie i część państwa Czeskiego - Morawy.
Można postawić tezę że , Polska za panowania B. Chrobrego była jednym z najsilniejszych państw w ówczesnej Europie. Okres panowania pierwszych Piastów to walka o utrzymanie całości państwa. Z jednej strony walkę tą ułatwiała nieograniczona władza księcia, który był właścicielem całej ziemi, był prawodawcą , najwyższym sędzią , wodzem wojska,. W razie wojny zwoływano pospolite ruszenie. Jednakże władza pierwszych Piastów opierała się wyłącznie na małym kręgu urzędników. W związku z tym administrowanie państwem pozostawało w gestii księcia. Brak było przebiegu informacji, rozkazy księcia były ustne. Okres 60 -ciu lat 966 - 1020 nie wystarczył na wykształcenie nowoczesnej administracji Europejskiej. Brak ten był jedną z przyczyn osłabienia państwa Polskiego po śmierci Bolesława Chrobrego, chociaż jego następcy : Mieszko II 1025 - 1034, Kazimierz Odnowiciel 1038 - 1058 czy Bolesław Śmiały starali się utrzymać jedność państwa polskiego, chociaż istniały tendencje odśrodkowe (tworzenie się dzielnic). Pierwsze 60 -lecie istnienia chrześcijaństwa spowodowało (wytworzyło) powstanie silnej opozycji. Byli to : wojewodowie, kasztelanowie, gradowi, starszyzna rodowa. Grupy te były niezadowolone z silnej władzy książęco -królewskiej i bezwzględnej władzy biskupów. Wynikiem tego było powstanie anty- kościelne.