Zacznijmy od początku.
Kod źródłowy składa się instrukcji. Każda instrukcja
musi być zakończona znakiem średnika ; Może też wystąpić instrukcja pusta. Sam średnik.
Kod możemy pisać za pomocą funkcji które albo są umieszczone w plikach nagłówkowych
albo sami je definiujemy. Funkcje mają postać
funkcja()
Każdy program w C++ musi posiadać funkcję main()
Żeby używać funkcji zewnętrznych (niezdefiniowanych w naszym pliku *.cpp) trzeba dołączyć pliki nagłówkowe. Robi się to wpisując na początku kodu źródłowego:
#include<plik.h>
lub#include"plik.h"
Plik w nawiasach znajduje się w domyślnym katalogu kompilatora, natomiast w cudzysłowach
możemy podać swój własny plik w dowolnym katalogu.
Ważną żeczą są bloki programu. Umieszcza się je w nawiasach klamrowych {}. Istotne one są dla zasięgu zmiennych, oraz instrukcji warunkowych, pętli, funkcji. Kompilator Traktuje blok funkcji jako jedną instrukcję. Przykład. Po instrukcji warunkowej if możemy umieścić tylko jedną instrukcję. Umieszczając blok, możemy tam umieścić kilka instrukcji. Uwaga!!! Każdy znak otwarcia musi mieć swój znak zamknięcia. Najlepiej otwierając blok odrazu go zamknąć, bo się można pogóbić.
Komentarze w kodzie możemy zapisywać w ten sposób:
//komentarz
cały tekst po znakach // będzie przez kompilator ignorowany aż do końca lini.
Stosuje się go bardziej do opisu poszczególnych linii. Jeżeli chcemy opisać jakiś
większy fragment, i na pewno nie zmieścimy się w jednej linii, to stosuje się taki zapis:
/* - to jest znak otwierający długi komentarz.
* Każda następna linia jest ignorowana przez kompilator.
* Kod staje sie czytelny gdy początek każdej lini zaczniemy gwiazdką.
* blok komentarza zamyka się takim znakiem:
*/