Naukowo - literacki przypis do "Historii wampiryzmu by Angelus"
Na wstępie mych rozmyślań (wypocin???) chciałbym nadmienić iż jestem praktykującym katolikiem (ale nie jakimś tam maniakiem - po prostu wierzę w Boga, ale nie wykluczam, że Mulder to wariat :-)) i jednocześnie osobą uważającą się za umiarkowanego człowieka gotyku.
Chciałbym napisać nieco więcej o wampirach niż powiedział już Angelus. Zastanówmy się nad możliwością ich istnienia...
Opierać będę się na literaturze (Anne Rice, kilkanaście publikacji popularnonaukowych).
No, chyba pora, żebym przeszedł do rzeczy bo jeszcze się okaże, że poza intrygującym wstępem nie umiem nic innego napisać :-).
Tak więc przyjrzyjmy się postaci "przeciętnego" wampira. Widzimy gościa o bladej skórze ( po pierwsze: on już nie żyje, a po drugie wędruje po powietrzu się tylko nocą ).
W związku z nocnym trybem życia nasuwa się pytanie co robi w ciągu dnia wampir ??? Czy światło słoneczne jest dla niego niebezpieczne. Moim zdaniem nie jest, jednak sposób zdobywania pożywienia przez wampira wymaga od niego nocnego trybu życia - mroczny zakątek w podejrzanej dzielnicy, przypadkowa (?) ofiara, szybka ucieczka i brak świadków. Inną sprawą jest jakaś forma światłowstrętu, która może pojawić się po wieloletnim prowadzeniu życia tylko w nocy... Tylko czy nieśmiertelna istota może zachorować ?
Według Anny Rice - nie. Louis i Klaudia podróżowali statkiem, na którym wybuchła epidemia, jednakże oni jako jedyni pasażerowie nie zachorowali. W tej kwestii myślę że możemy zgodzić się z autorką literatury popularnej.
Jeżeli wampir "żyje" w nocy, co już udało nam się potwierdzić naszymi domysłami to przychodzi do nas kolejne pytanie - co wampiry robią w trakcie dnia?
Według mnie wampirowi niezbędny jest wypoczynek w postaci letargu - podobnie jak każdej innej istocie, która jak on jest w stanie poruszać się, spożywać, itd. Myślę, że wampir nie potrzebuje do odpoczynku koniecznie trumny. To chyba również część mitu - ściśle związanego z literatura gotycką. Wampir może równie dobrze spać w zwykłym łóżku lub pod namiotem - na materacu :-[. Zaletą trumny jest to, że nie przepuszcza światła, które mogłoby ujawnić wygląd zewnętrzny (bladość, kły) wampira w czasie letargu przypadkowej osobie.
Przed chwilą, znów odwołując się do literatury Anne Rice, napisałem iż wampiry zapadają nie w sen, ale w letarg. Ta forma wypoczynku jest moim zdaniem właściwsza tym istotom, ponieważ pomaga im to zachować "jakąś" równowagę fizjologiczną. chodzi mi tu o to, co dzieje się z pożywieniem wampira - krwią ludzką bądź zwierzęcą. W jego organizmie krew wykorzystywana jest jako środek odżywczy... Ale czy krew przepływa też przez żyły ??? A może wampir nie potrzebuję środków odżywczych ??? Może jego kły przystosowane są do bezpośredniego "przerzucania" krwi z jamy ustnej do układu krwionośnego... Tylko po co ??? Chyba wampir musi oddychać ? Ale przecież nieustannie potrzebuje on nowych ofiar - świeżej krwi. Tak jakby ta, którą wcześniej wprowadził do swego organizmu zużywała się...
Dzięki tej serii pytań retorycznych udało nam się dojść do pewnego wniosku... "No jakiego, Watsonie...?"
Wampir wykorzystuje do swej egzystencji substancje zmagazynowane we krwi ofiary, a więc tlen i środki odżywcze - np. jeśli ofiara piła alkohol to zadziała on również na wampira, jeśli ofiara jadła schabowego to organizm wampira wzbogaci się o białko i tłuszcze zwierzęce (no, żeby się tylko nasz "przeciętny" choroby wieńcowej nie nabawił :-))
W książce Anny Rice Klaudia marzyła o tym by kiedyś wejść w wiek dorastania... Wampiry z pewnością nie mogą się starzeć, ani zmieniać swego wyglądu (nie myślę tu o takich sprawach jak zmiana ubioru, czy fryzury, ale raczej np. przytycie). Fakty te ściśle łączą się z ich życiem wiecznym.
Teraz spójrzcie na waszych dziadków i babcie - powiedzmy, że mają tyle lat, co moi - około 70 - 80. Co wyróżnia tych ludzi oprócz ich wyglądu zewnętrznego od reszty społeczeństwa ???
Ci, którzy czytali Anne Rice dobrze wiedzą na co chcę tutaj zwrócić uwagę. Otóż każdy człowiek, istota myślącą (a więc i wiecznie żyjący wampir) wraz z upływem czasu coraz trudniej odnajduje się w nowej rzeczywistości. Jeżeli np. Lestat (jeden z bohaterów twórczości Anne Rice) spędził swą młodość w osiemnastym wieku (oświecenie, parowozy, G. Waszyngton, itd.) to jak może się on czuć w drugiej połowie dwudziestego wieku (samochody, samoloty, telewizja. popart i -o zgrozo!- Monika Lewinsky). Taka postać mimo daru nieśmiertelności nie może odnaleźć się w "obcym" świecie. Podobnie jak moja babcia, która nie ma pojęcia co to IRC i nie grywa w Q3.
Mimo iż starałem się opisać naszego "przeciętnego" dość dokładnie to niestety pominąłem wiele aspektów jego życia (wizyty u dentysty :-)). Kończę pisanie bo jest już późna noc. Pora wyjść na łowy... Może się tam spotkamy Czytelniku...
---------------------
Anne Rice jest autorką serii książek traktujących o wampirach. Są to książki fabularne. Najsłynniejsze to "Wywiad z wampirem", "Opowieść o złodzieju ciał" i "Wampir Lestat". Jeśli zainteresował cię temat jej literatury to : www.annerice.hg.pl . Pod tym adresem znajduje się świetny serwis poświęcony tej powieściopisarce i nie tylko to...
Korzystając z okazji (że jestem w tv :-)) chciałbym ogłosić moją chęć odbycia rozmowy z prawdziwym wampirem (jeśli w ogóle takież istnieją...). Zapewniam dyskrecję :-)
Łukasz Kukiewicz - sovek@o2.pl