|
||||
|
|
Vi jest edytorem ekranowym. Pamięta baardzo dawne czasy. Używane wcześniej edytory wierszowe pozwalały wyświetlać obrabiany plik po jednym wierszu. vi dał możliwość wyświetlania całego ekranu textu. Wprowadzając nowy standard pracy zasłużył sobie na przydomek "wizualny". W następnych kilku akapitach przedstawię sposób korzystania z vi oraz opisze jego polecenia. Wersja edytora vi dostarczana z systemem GNU/Linux, to tak zwany vim - vi improved (nie tylko, bo jest także kilka innych odmian VI - m.in. Elvis). W stosunku do klasycznego oferuje dodatkowo: wielopoziomowe cofanie ostatnich operacji, podświetlanie składni w źródłach programów, rozbudowany system pomoc i wiele innych. vi może pracować w jedym z dwóch trybów: wprowadzania znaków i wydawania poleceń. W każdym z nich poszczególne klawisze mają inne znaczenie. Kilka spośród nich służy do przełączania się między trybami. Tryb wprowadzania znaków służy do wpisywania i dopisywania textu. Tryb wydawania poleceń służy do usuwania textu, przenoszenia i powielania, wyszukiwania textu itd. Edytor uruchamia się w trybie wydawania poleceń. Tryb wprowadzania znaków uaktywnia polecenie i lub a. Tryb wydawanie poleceń ukatywania komenda Ecs. Wyjście z programu z zapisem następuje, gdy wpiszemy ZZ (lub :wq). Aby wyjść bez zapisu, wpisujemy ZQ (:q!). Poniżej macie opisane elementarne polecenia.
Wiadomości podane powyżej wystarczą na korzystanie z vi, tylko wtedy, kiedy niemamy wyboru lub mamy po prostu napisać linijkę textu. Aby używać vi w praktyce należy wiedzieć o nim więcej. Postanowiłem więc szerzej opisać ten wspaniały edytor. Aby na codzień wygodnie korzystać z programu, należy go najpierw skonfigurować. Właśnie konfiguracją zajmę się w tym akapicie. vi możemy konfigurować poprzez wydawanie odpowiednich poleceń z obrębu programu, wywołując go z podaniem opcji lub poprzez plik konfiguracyjny. Najwygodniej jest założyć w naszym katalogu domowym oraz w katalogach z różnymi dokumentami tekstowymi plik konfiguracyjny vi o nazwie .vimrc . W katalogach z plikami tekstowymi możemy umieścić pliki .vimrc o treści: :set textwidth=76 Mógłbym tutaj rospisywać się na temat co oznacza ten skrypt, ale napiszę tylko, że opcja textwidth=76 mówi o tym, że wers będzie łamany najdalej za siediemdziesiątą szóstą kolumną. Opcja tabstop=4 ustala szerokość tabulacji na cztery kolumny, a opcja expandtab zmienia znaki tabulacji w tekście na odpowiednią liczbę znaków odstępu. Z koleji opcja autoindent powoduje automatyczne wyrównywanie wcięcia akapitu do wcięcia pierwszego wersu. Teraz chcę opisać ograniczniki. Służą one do przemieszczania kursora w tekście od aktualnego położenia do określonego miejsca. Stosowane z innymi poleceniami wyznaczają granicę zakresu działania polecenia (drugą granicę wyznacza akutalne położenie kursora). Oto ograniczniki:
A teraz czas na znaczniki. Pozwalają one na przemieszczanie sie do oznaczonych nimi miejsc w tekście. Znaczniki mają nazwy jednoliterowe (a-z i A-Z).
Były już znaczniki, konfiguracja, polecenia... czas na powtórzenia. Polecenia można poprzedzać współczynnikiem liczbowym określającym ilość powtórzeń danego polecenia zadaną do wykonania. Np. polecenie 3{ (oznacza "trzy akapity od tyłu"). Mógłbym tu podawać wiele przykładów, ale mam nadzieję, że napisze ten text przez tą noc, więc nie będę tu się rozpisywał. Teraz sprawa usuwania, kopiowania i wstawiania fragemntów textu. Poniżej podaje polecenia, które służą do usuwania, przenoszenia i kopiowania fragmentów textu.
Czas na cofanie i przywracanie ostatniej operacji.
To co? Zajmiemy się teraz szukaniem łańcuchów znaków? Pewnie, że się zajmiemy.
W poleceniach szukania możemy korzystać z wyrażeń regularnych:
Poniższe polecenia służą do wyszukiwania wersów i słów zaczynających sie lub kończących określonymi łańcuchami znaków:
Vi może także powtarzać ostatnią operację.
Opiszę jeszcze pomoc w vi i kończę ten text, bo już mi ręce mdleją.
UWAGA: polecenia do obsługi systemu pomocy wywołują edytor ex - wyjście z trybu pomocy umożliwia komenda q i :q . Wraz z edytorem dostajemy podręcznik dla początkujących. W celu udoskonalenia umiejętności pracy z programem, warto skorzystać z podręcznika, uuchamiając edytor poleceniem: vimtutor . Jeśli dla posiadanej przez Was wersji edytora polecenie to nie chce działać, sprawdźcie położenie pliku tutor poleceniem: locate tutor | grep vim . Prawdopodobnie znajdziemy ten plik w katalogu /usr/share/vim/tutor/. Robimy kopię pliku tutor w katalogu domowym i uruchamiamy edytor poleceniem: vi tutor . Napisałem o podręczniku ze względu na to, że ręca mi już mdleją, jest szósta nad ranem, a przez caluchną noc pisałem ten text i nie mialem czasu się wyspać. Życzę miłego użytkowania vi, pozdrawiam i idę spać. Grzegorz "PaCan" Pacan |
|||
|
|
||||
|
Copyright (c) 2001 Linux Corner by Tilk & PaCan
Wszystkie prawa zastrzeżone. | ||||