Władca Pierścieni



J. R. R. Tolkien
Trylogia

Jeśli ktoś chce się brać za fantastykę to powinien zacząć od Tolkiena. Jeśli już wybraliśmy Tolkiena to na początek obowiązkowo "Władca pierścieni". Książka podzielona jest na trzy tomy. W pierwszym tomie pt. "Wyprawa" zostajemy wciągnięci w wir wydarzeń rozgrywających się w kraju Shire. Kraj ten zamieszkany jest przez rasę Hobbitow. Jeden z nich, Frodo Baggins, ma w posiadaniu Pierścień. Nie było by w tym nic dziwnego gdyby ów pierścień nie miał olbrzymiej władzy. Był najważniejszym ze wszystkich pierścieni

"Jeden dla Władcy Ciemności na czarnym tronie
W Krainie Mordor, gdzie zaległy cienie,
Jeden, by wszystkimi rządzić, Jeden, by wszystkie
odnaleźć Jeden, by wszystkie zgromadzić i w ciemnoźci związać
W Krainie Mordor, gdzie zaległy cienie."

Ten cytat najlepiej odda jak ważny był pierścień. Dawniej należał on do Władcy Ciemności, Saurona, jednak został mu odebrany i od tamtej pory przebył wiele dróg i krain aż w końcu znalazł się właśnie w posiadaniu Froda. Za namową Gandalfa Szarego, znajomego czarodzieja, Frodo wyrusza z Shire. Wyrusza z nadzieją, że dotrze do Mordoru, do Szczelin Zagłady, gdzie raz na zawsze pozbędzie się pierścienia, pokonując w ten sposób Nieprzyjaciela - Saurona. Wraz z przyjaciółmi, Samem, Merrym i Pippinem, uciekają przed Czarnymi Jeźdźcami Mordoru, docierają do Bree, gdzie dołącza się do nich Strażnik północy Aragorn zwany Obieżyświatem. Wspólnie uciekają dalej. Gdy doganiają ich Czarni Jeźdźcy Frodo zostaje zraniony przez jednego z nich. Wędruje im się coraz trudniej, a nieprzyjaciele w dalszym ciągu ich gonią. Gdy już wydaje się że Frodo zginie doścignięty przez wrogów, ci zostają pochłonięci wraz ze swymi rumakami przez rzekę. Frodo traci przytomność i budzi się dopiero w Rivendell. Spotyka tam swojego wuja Bilba, który dawno temu zdobył Pierścień. Po kilku dniach odpoczynku odbywa się Wielka Narada, na której zostaje wybrana "Drużyna Pierścienia". Głównym jej członkiem, Powiernikiem Pierścienia jest oczywiście Frodo, a towarzyszą mu : trzej Hobbici Meriadok (Merry), Peregrin (Pippin) i Sam; dwaj przedstawiciele ludzi Aragorn i Boromir, syn Władcy Gondoru; krasnolud Gimli, syn Gloina, Legolas, syn króla elfów z Mrocznej Puszczy oraz Gandalf Szary, czarodziej.
Drużyna wyrusza niepostrzeżenie z Rivendel i po nieudanej próbie przejścia na północ górami, Gandalf prowadzi resztę do ukrytej w górach bramy, otwierającej przejście wąskimi korytarzami głęboko pod ziemią. Daleko za plecami słyszą pościg Orków. Ci wkrótce doganiają ich i Gandalf zmuszony do walki z wielkim, groźnym potworem poświęca się zatrzymując go na moście. Drużyna w tym czasie dąży uciec na bezpieczną odleglość. Gandalf niestety spada w przepaść. Przewodnictwo przejmuje Aragorn. Pod jego dowództwem Drużyna dociera przez Krainę Elfów, Lorien, nad rzekę Anduinę. Płyną w dół rzeki wiedząc że są śledzeni przez szpiegów. Ich tropem idzie również Gollum, byly wlaściciel Pierścienia. Drużyna staje przed wyborem: albo iść z Boromirem, by pomóc mu w zbliżającej się niechybnie wojnie, albo wraz z Frodem wykonać zadanie. Frodo udaje się na pobliską górę, żeby przemyśleć co ma dalej robić. Boromir w tajemnicy udał się za nim. Po krótkiej rozmowie (chaciał go przekonać, by szedł z nim na wojnę, jednak Frodo nie zgadza się) Boromir próbuje zabrać mu Pierścień. Nie udaje mu się to, bo Frodo zakłada pierścień stając się niewidzialnym. Powiernik Pierścienia postanawia, że sam uda się w wedrówkę do Bram Mordoru, by wykonać powierzone mu zadanie. Idzie nad rzekę, wsiada do łódki i odpływa. Jednak w tym momencie Sam, jego wierny towarzysz wskakuje do jego łódki. Nie zamierza opuścić swego pana. Na tym kończy się tom pierwszy.

Tom drugi opowiada o dalszych losach Drużyny podzielonej przez los. Na polanie na której się rozstali dochodzi do walki pomiędzy rozproszoną resztą drużyny, a atakującymi ze wszystkich stron Orkami. Boromir skruszony broni od niechybnej śmierci Pippina i Meriadoka, lecz sam ginie. Dwaj hobbici wpadają w ręce wrogów. Legolas i Gimli wraz z Aragornem zaczynają pościg. Za wszelką cenę chcą uratować swych przyjaciół. Po drodze spotykają rycerzy Rohanu. Dowiadują się, że roznieśli oni w pył bandę Orków, nie było jednak wśród nich żadnych jeńców. Aragorn prosi Eomera, wodza jeźdźców o konie. Dostają tylko dwa. Gimli z Legolasem jadaą na jednym z nich, a Aragorn na drugim. Szybko docierają do miejsca bitwy, lecz na próżno szukają uwięzionych przyjaciół. Niespodziewanie zjawia się Gandalf. Opowiada im jak wyrwał się śmierci. Przyjaciele zauważaja pewną odmianę w wyglądzie Czarodzieja. Gandalf jest teraz Białym Jeźdźcem ukrytym dla niepoznaki pod szarym płaszczem. Wyruszają do królestwa Rohanu, spotykają się z królem. Gandalf uzdrawia go i wraz z nim i jego wojskiem rusza na wojnę. Zwyciesko wychodzą z bitwy o Rogaty Gród i udają się do Isengardu. Spotykają tam Peregrina i Meriadoka. Gandalf po rozmowie ze sprzymierzeńcem Saurona, Sarumanem, łamie jego różdżkę wykluczając go w ten sposób z Białej Rady. Zdobywa tajemniczą kulę, którą podnosi z ziemi Pippin. Kula ta okazuje się jednym z kryształów jasnowidzenia. W nocy gdy wszyscy śpią, Pippin zabiera Gandalfowi kulę podkladając na jej miejsce okrągły kamień. Na pobliskiej polanie patrzy w głąb kuli i ukazuje mu się Władca Cienia, Sauron. Pippin wydaje z siebie słaby krzyk i zaalarmowani tym przyjaciele przybiegają do niego. Gandalf postanawia odłączyć się z Pippinem od reszty przyjaciół, by ten więcej nie uległ pokusie kryształu. Kulę oddaje Aragornowi i galopem pędzi do Minas Tirith.
W tym czasie Sam i Frodo Błąkają się wśród skał Emyn Muil, stale gonieni przez Golumma, który chce odzyskać Pierścień. Wkrótce Smeagol (tak sam siebie nazywał Gollum) dogania Hobbitów i wpada w ich ręce. Frodo postanawia jednak obłaskawić Golumma, by ten przyłączył się do nich w roli przewodnika. Nakazuje mu przyrzec na Pierścień, że doprowadzi ich do Bramy Mordoru, później ma odejść wolno. Gollum zgadza się i prowadzi ich przez Martwe Bagna. Docierają w końcu do Wielkiej Bramy. Jest ona jednak pilnie strzeżona i nie sposób dostać się za granicę Mordoru. Wtedy Gollum oznajmia, że istnieje jeszcze jedna droga, która nie jest strzeżona i prowadzi prosto do serca Mordoru (jest to oczywiście kłamstwem, ale Frodo zgadza się). Podczas wedrówki Górami Cienia napotykają armię rycerzy Gondoru pod przewodnictwem Faramira. Faramir jest bratem poległego Boromira i zgadza sie pomóc Hobbitom. Ostrzega ich przed niebezpieczeństwem na ścieżce, którą powadzi ich Gollum. Dalej idą już sami. W jaskini Gollum próbuje zaprzedać śmiałków Szelobie, strasznej strażniczce przełęczy. Frodo ukąszony przez nią traci przytomność i już ma być zawleczony z powrotem do jaskini, z której z wielkim trudem uciekli, gdy zjawia się Sam i rani wielką pajęczyce. Myśli, że Frodo jest martwy, przejmuje od niego brzemię Pierścienia i postanawia ruszyć dalej. Tymczasem nadchodzi patrol Orków i zabiera nieprzytomnego Froda. Sam zakłada Pierścień i staje się niewidzialny. Podsłuchuje rozmowę Orków dowiadując się, że Frodo żyje.

Tom Trzeci. Gandalf z Pippinem docierają do królestwa Gondoru, gdzie Pippin zostaje giermkiem króla Denethora. Tymczasem Meriadok zostaje giermkiem króla Theodena, władcy Rohanu. U jego boku wyrusza z odsieczą dla wojsk Gondoru zaatakowanych już przez nieprzyjaciela. Podczas bitwy na polach Palennonu wódz Nuzgulów zastępuje drogę Theodenowi, królowi Marchii. Król rusza na niego, jednak jego koń, śnieżnogrzywy, oszalały ze strachu, przewraca się uśmiercając swego jeźdźca. Wodza Nuzgulów atakuje Eowina, córka Eomunda. Zabija jego wierzchowca, jednak sam jeździec rzuca się wściekły na nią. Uderza ją cieżką buławą. Tarcza mężnej wojowniczki rozsypuje się na kawałki, a ona sama pada ogłuszona potężnym uderzeniem. W czasie gdy Eowina walczyła z Nuzgulem z tyłu podkradł się Merry. Widząc jak Eowina upada, rzucił się na Czarnego Jeźdźca, jego miecz przeszył płaszcz potwora, który padł martwy. O dziwo jego ciało jakby wyparowało pozostawiając sam płaszcz i złotą koronę. Merry poczuł straszny, zimny ból w prawej ręce. Wkrótce znalazł się w Domu Uzdrowień. Uleczył go Aragorn, prawowity król Gondoru, władca wszystkich krain zachodnich. Uleczył również Eowinę i Faramira. Merry w końcu spotkał się z Pippinem, Gimlim i Legolasem. Wspólnie wędrowali po okolicznych lasach, by Meriadok mógł nabrać pełni sił. Później wyruszyli w stronę Mordoru. Dotarli do Bramy i na przeciw nim wyszedł namiestnik Saurona. Oznajmił, że Frodo jest w niewoli Nieprzyjaciela i w dowód pokazał jego kolczugę z mithrilu, krótki miecz Sama i szary płaszcz Elfów. Sauron chciał wydać im Froda pod warunkiem, że wszystkie wojska wycofają się poza rzekę Anduinę i nigdy więcej nie zaatakują jego państwa, a wszystkie okoliczne ziemie, aż do rzeki Anduiny bedą wiecznie już należeć do niego. Gandalf przyjął te warunki i gdy namiestnik cofnął się w kierunku bramy, czarodziej zabrał wszystkie rzeczy Froda oznajmiając, że jednak nie przyjmuje warunków Saurona ponieważ nie ma pewności, że Frodo naprawdę jest w niewoli.
W samym Mordorze zaś Sam nie może dogonić szybkich Orków i pada zemdlony przed zatrzaśnietą żelazną bramą. Później dostaje się do fortecy Orków za pomocą magicznego szkielka, które Frodo dostał od krolówej Elfów. Między skłóconymi Orkami nawiązuje się walka, mało kto przeżywa. W Samie na nowo rodzi się nadzieja odbicia swojego pana. Odnajduje go na poddaszu pobitego, nagiego, całkowicie wyczerpanego. Ubiera go w rzeczy Orków i oddaje Pierścień. Po krótkim posiłku wyruszają dalej. Kończy im się zapas wody. Sam szuka zródła oddalając się od kompana. Zauważa, że w pobliżu czai się Gollum. Od tej pory nie opuszcza wyczerpanego Froda na krok. Dowiadują się o pościgu, więc szybko ruszają w dalszą drogę. Na pustej drodze słyszą zbliżający się marsz Orków. Nie mają dokąd uciec, więc siadają przy drodze z nadzieją, że nikt ich nie zauważy. Nadchodzący orkowie biorą ich za swoich współplemieńców i od tej pory Sam i Frodo wędrują wraz z nimi. Niedaleko jednak z nimi zachodzą, postanawiają uciec, tym bardziej, że Frodo jest już wykończony szybkim tempem jakie narzucili Orkowie. Na najbliższym rozstaju dróg skłóceni w dalszym ciągu Orkowie zatrzymują się na chwilę. To jest szansa dla naszych wędrowców. Czołgają się na skraj drogi i wchodzą do rowu. Po dość długim odpoczynku i jako takim posiłku ruszają dalej. Docierają do stóp góry, na której znajdują się szczeliny zagłady. Frodo nie może iść dalej pod brzemieniem Pierścienia. Sam bierze go na plecy i rusza w górę. Wbrew pozorom nie jest mu cieżko. Po jakimś czasie zatrzymują się i niespodziewanie atakuje ich Gollum. Sam stara się z nim walczyć gdy Frodo ostatnim wysiłkiem podąża dalej na szczyt. Samowi udaje się pokonać Golluma jednak nie ma sumienia, by go zabić. Puszcza się biegiem w górę, jednak nie może dogonić Froda. Po dotarciu na szczyt zastaje Froda stojącego na skraju wielkich szczelin. Frodo oznajmia mu, że nie zamierza się pozbyć Pierścienia. Pierścień ma już nad nim tak wielką władzę, że z własnej woli się go nie pozbędzie. Zakłada Pierścień i w tym momencie znów pojawia się Gollum. Zaczyna walkę z niewidzialnym Frodem, po omacku odgryza mu palec. Uszcześliwiony zaczyna skakać wokół szczelin. Nieostrożnie stąpa po ziemi i po chwili potyka się wpadając w bezdenną otchlań. Kończą się żądy Saurona, na ziemi znów zapanował dzień. Frodo z Samem uniesieni przez wielkie orły wysłane przez Gandalfa wkrótce budzą się w Ithilen. Spotykają się ze wszystkimi przyjaciółmi, członkami drużyny. Później Frodo zamierza wrócić do ojczystego kraju Shire. Nie zastaje jednak ich ojczyzny w ładzie i porządku. Dowiadują się, że panuje teraz tutaj wódz i nic nie jest jak dawniej. Wszystkie drzewa zostały wycięte, wprowadzono mnóstwo zakazów. Przyjaciele postanawiają wzniecić powstanie. Udaje im się. Wodzem okazuje się Saruman. Zostaje wygnany z kraju i zamordowany przez swojego slugę, Smoczego Języka .Zaczynają się wielkie porządki w Shire. Sam sadzi nowe drzewa, wszyscy budują nowe domy, zaczyna się nowa era. Jednak Frodo podupada na zdrowiu i postanawia udać się do Rivendell do wuja Bilba, by tam spedzić resztę swych dni. Chce wyruszyć jak najprędzej, by zdążyć na urodziny wuja tym bardziej, że skończył już opisywać swoją wędrówkę w wielkiej księdze i chciałby i to pokazać Bilbowi. Sam dotrzymuje mu towarzystwa w drodze. Ma jednak zamiar szybko wracać do żony i nowo narodzonej córeczki. Po drodze spotykają starego Bilba w towarzystwie elfów. Obecni są wszyscy powiernicy pierścieni. Jest wsród nich także Gandalf, ma na palcu Trzeci Pierścień, Narye, z kamieniem czerwonym jak żywy płomień. Wszyscy z wyjątkiem Sama i Pippina z Meriadokiem, którzy przybyli w ostatniej chwili by się pożegnać, wsiedli na statek i odpłynęli. Sam z Merrym i Pippinem wrócili w ciszy do Shire.

Tak kończy się opowieść o Władcy Pierścieni. Być może w końcówce tekstu (zwłaszcza przy wojnie królestwa Gondoru i Rohanu z siłami Nieprzyjaciela) coś pokręciłem, ale akurat w tym fragmencie książki są same wojny i trochę jest to nudne, ale książkę z czystym sumieniem polecam każdemu chętnemu.

Autor: olek-olek
olek-olek@rpg.pl