Glin - Al
Dziś trudno jest nam sobie wyobrazić osobę dumnie maszerującą w aluminiowej biżuterii po centrum jakiegoś miasta. Tak, dzisiaj nie zobaczymy odpowiedzialnej kobiety paradującej w aluminiowych bransoletkach, czy pierścionka, ale gdybyś my cofnęli się o jakieś 150 lat w przeszłość do Paryża, centrum ówczesnej mody, naszym oczom ukazałby się właśnie taki widok Wtedy każda licząca kobieta miała ozdoby wykonane właśnie z tego kruszcu. Czemu tak było? Na tamten czas aluminium było droższe od złota. Ludzie żyli w przeświadczeniu, że jego złoża na Ziemi są bardzo minimalne, a i jego otrzymywanie było bardzo trudne. Jednak to była jedna wielka pomyłka. Później okazało się, że go około 7,57% w skorupie ziemskiej. Czy to dużo? Tak, nawet bardzo. Dzisiaj aluminium jest o wiele tańsze od złota, a ludzie którzy zainwestowali w nie zainwestowali stracili całe majątki. Odkrywcą glinu jest Wöhler, który w 1827 roku natknął się właśnie na ten pierwiastek. Al jest bardzo reaktywnym pierwiastkiem, dlatego też nie występuje w środowisku w postaci czystej. Jego cechami są: łatwość łączenia się z tlenem, oraz bardzo doba przewodność prądu. I tak jeszcze kilkanaście lat temu był powszechnie stosowany do produkcji przewodów elektrycznych jednak ze względu na wcześniej już wspomnianą reaktywność z tlenem, zaprzestano jego używania, gdyż kable w których występował zbyt szybko się utleniały i po kilkunastu/kilkudziesięciu lata nie nadawały się do użytku. Dziś zamiast niego używa się miedzi. Przy okazji opisywania tego pierwiastka, należałoby wspomnieć o, tak dla przeciętnego osobnika małej, a tak ważnej dla naukowców, różnicy jaka istnieje po między nazwaniem czegoś glinem, a aluminium. Chemicy przywykli bowiem glinem nazywać tylko czysty pierwiastek lub jego atomy wchodzące w skład jakiegoś związku, mianem aluminium nazywa się natomiast wszystkie jego stopy.
Autor: tow. Bierut E-mail: towbierut@go2.pl
|