Historia FC Barcelona
FC Barcelona zostala zalozona 29 listopada 1899 roku przez Szwajcara Hansa "Juana" Gampera.
Ale juz 22 wrzesnia 1898 roku w "Los Deportes" ukazał się taki oto tekst:
"Nasz przyjaciel i kolega, mistrz Hans Gamper z sekcji pilkarskiej pragnie zorganizowac
w Barcelonie mecz futbolowy i prosi wszystkich, ktorzy czuja do tego powolanie, aby sie
łaskawie raczyli zjawić w piątek albo wtorek między godziną 9 a 11 wieczorem...".
Jednak ogłoszenie to nie znalazło większego odzewu, więc FC Barcelona powstała dopiero
rok później. Pierwszy mecz Katalończycy rozegrali 6 grudnia 1899 roku z ekipą marynarzy
angielskich przegrywając 0:1. W roku następnym Barca sięgnęła po swoje pierwsze trofeum.
Zdobyła Puchar Katalonii pokonując 3:1 lokalnego rywala, zespół Catala. 
W roku 1902 roku Barca dotarła do finału Pucharu Hiszpanii. Niestety przegrała z Club 
Vizcaya Bilbao 1:2.Puchar ten zdobyła, po raz pierwszy w swej historii, w 1910 ogrywając 
Espanol Madryt 3:2. W 1912 i 1913 Barca znów była najlepsza! W finałach ograła kolejno 
Gimnastica Madryt (1912) 2:0 i Real Sociedad 2:1. W sezonie 1918-1919 lepszy od 
katalońskiego klubu okazał sie tylko Arenas Gaucho,ktory wygrał aż 5-2. Jednak w następnym 
roku to Barcelona znów sięgnęła po Copa del Rey. W finale pokonała Athletic Bilbao 2:0. 
W roku 1922 Barca spotkała się w finale Pucharu Hiszpanii z Union Club Irun. Mecz zakończył 
się pewnym zwycięstwem Katalończykow 5-1. W sezonach 1924-25 i 1925-26 FC Barcelona okazała 
się bezkonkurencyjna i po raz kolejny sięgnęła po Puchar Króla. Także w roku 1928 inne 
zespoły musiały uznać wyższość Barcy, która w finale pokonała Real Sociedad San Sebastian 
3:1. W następnym sezonie zainaugurowano rozgrywki o mistrzostwo Hiszpanii.
Wygrała oczywiście FC Barcelona. Jednak na następny taki sukces trzeba było czekać 16 lat...
Lata 1921-28 nazywane są w historii Barcy okresem złotym. Wtedy to ten kataloński klub nie 
ma sobie równych w Europie. Ówczesny skład Barcelony: Zamora (Pletko)-Planas, Surroca-Barba,
Samitier, Alcantara- Gracia, Martinez, Piera, Torralba, Sancho. Była to drużyna, którą do
dzisiaj fani Katalończyków wspominają z sentymentem. Samitier w latach 1918-1933 rozegrał 
w Barcelonie 454 spotkania i strzelił 326 goli, ale skuteczniejszy był Alcantra mający na 
koncie 356 bramek.W 1923 roku w Barcelonie gościła Cracovia, remisując 1:1 i przegrywając aż
1:7. Szkoda, że wtedy nie było jeszcze rozgryweko europejskie puchary. W sezonie 1935-36 
blau-grana doszli do finału Copa del Rey, ale niestety przegrali w finale z Realem Madryt 
1:2. Później przyszła wojna domowa w Hiszpanii, a z nią m.in. zmiana nazwy na Club de Futbol
Barcelona (Franco był przeciwny wszelkim ruchom narodowym). Dlatego był kiedyś Espanol, a 
dziś jest Espanyol Barcelona. W sezonie 1941-42 Barca ponownie sięgnęła po Puchar Króla pod 
wodzą Enrique Fernandeza. Pokonała w finale po dramatycznym meczu Athletic Bilbao 4:3. 
W następnym sezonie amatorzy z Barcelony sięgnęli po wicemistrzostwo Hiszpanii (amatorskie).
Koniec lat czterdziestych to bardzo udane lata dla FC Barcelona. W tym okresie zdobyła 
ona 3 tytuły mistrza Hiszpanii (1945, 48, 49), a takze Puchar Łaciński w 1949 roku 
wygrywając ze Sportingiem CP Lizbona 2:1. Katalończyków doprowadził do tych sukcesów 
Ferdinand Daucik.Także w tym okresie amatorzy FC Barcelona zdobyli swoje pierwsze 
mistrzostwo. Poczatek lat 50-tych też był niezły. W 1951 Barca zdobyła po raz dziesiąty Copa
del Rey pokonując w finale Real Sociedad 3:0, a w tym właśnie roku do stolicy Katalonii 
zawitał Ladislao Kubala, który zapisał się złotymi zgłoskami w historii najlepszego 
hiszpańskiego klubu. W koszulce blau-grana strzelił 243 gole w 329 oficjalnych spotkaniach. 
Dwukrotnie był wicekrólem strzelców hiszpańskiej Primera Division. Jednak rok 1952 przyćmił 
pozostałe, poniważ po raz pierwszy w swej historii Barca 
zdobyła dublet, a takze Puchar Łaciński, w którego finale pokonała OGC Nicea 1:0. 
W następnym sezonie FC Barcelona znów sięgnęła po dublet!!! W tym czasie w barwach Barcy 
brylował m.in. Estanislao Basora, występujący zarówno na lewym jak i na prawym skrzydle. 
Imponował szybkością, dryblingiem, a swymi strzałami budził postrach zarówno wśród obrońców 
jak i bramkarzy. Na mistrzostwach świata w 1950 roku zdobył 5 bramek w sześciu spotkaniach.
Mimo wielu zdolnych piłkarzy przez trzy następne lata Barca musiała zadowolić się tylko
drugim miejscem, wyprzedzona przez Real Madryt, a w sezonie 1955/56 przez Athletic Bilbao
(nie Atletico!). W 1954 w Barcelonie pojawił się Urugwajczyk Ramon Alberto Villaverde, który
w swym nowym klubie zdobył 136 goli w 322 spotkanich. Jeszcze większym wzmocnieniem okazał
się 20-letni Paragwajczyk Eulogio Martinez, który stał się bohaterem rozgrywek o Puchar
Hiszpanii w roku 1957 roku. W pierwszej rundzie Barcelona wygrała na wyjeździe z Atletico
Madryt 5:2. W rewanżu goście przegrali aż 8:1, a 7 goli zdobył Eulogio Martinez i jedną 
dołożył Kubala. W drugiej rundzie Barca trafiła na odwiecznego rywala, czyli Real Madryt.
W Madrycie padł wynik 2:2, natomiast w Barcelonie królewscy zostali rozniesieni przegrywając
1:6. Cztery gole w tym meczu zdobył Eulogio Martinez. W następnej rundzie los przydzielił 
Real Sociedad San Sebastian. Przeciwnik nie był w stanie stawić czoła rozpędzającej się 
Barcelonie i dwa razy przegrał po 5:1. W obu tych spotkaniach cztery gole zdobył 
Paragwajczyk. W finale Barcelona wygrała z lokalnym rywalem Espanolem 1:0, a bramkę zdobył
młody Sampedro. Był to trzynasty triumf Barcelony w Pucharze Hiszpanii. W edycji tej Barca
strzeliła 32 gole, z czego dokładnie połowę uzyskał Eulogio Martnez.
W meczu z Espanolem Barca wystąpiła w składzie: Ramallets, Olivella, Brugue, Segarra,
Verges, Gensana, Basora, Villaverde, Martinez, Kubala, Sampedro.
Jednak największą gwiazdą Barcy na przełomie lat 50. i 60. był Luis Suarez, przybyły 
z Deportivo La Coruna. Już w sezonie 56/57 w Primera Division uzyskał 14 goli.
Głównym jego atutem była inteligencja w grze, dzięki której w krótkim czasie stał się
niekwestionowanym władcą środkowej strefy boiska i reżyserem akcji swego zespołu.
Pomagały mu w tym spokój i opanowanie, bezbłędna kontrola nad piłką, a także umijętność
dostrzegania partnera znajdującego się n lepszej pozycji.
Kolejnym gwiazdą tamtej Barcelony był prawoskrzydłowy Justo Tejada, wychowanek klubu Europa
Barcelona. To oni poprowadzili Barcelonę do triumfu w pierwszej edycji Pucharu Miast Targo-
wych. Barca trafiła do grupy z Kopenhagą i Wiedniem. Ten drugi zespół został jednak wycofa-
ny. Goście z Danii w Barcelonie przegrali aż 2:6. Dla Katalończyków bramki zdobyli:
Areta 8, 10, 81, Tejada 32, Villaverde 41 i Kubala w 51 minucie. Rewanż był tylko 
formalnością. W Kopenhadze padł wynik 1:1, jedynego gola zdobył Villaverde w 85 minucie.
W meczach tych grała już kolejna latynoska gwiazda - Evaristo. Był to 24.letni Brazylijczyk,
Z zespołem Flamengo trzykrotnie zdobywał mistrzostwo stanu Rio de Janeiro. Znakomicie grał
na Copa America w 1957 roku, gdzie z ośmioma golami należał do czołowych snajperów turnieju.
W meczu z Kolumbią (9:0) uzyskał hattricka w ciągu niecałych 5 minut! 
W roku 1957 miało miejsce wielkie wydarzenie. Dokładnie 24 września uroczyście otwarto 
nowy stadion Barcy Camp Nou, który został wybudowany kosztem 2 milionów dolarów, co na owe 
czasy było sumą wręcz astronomiczną. Na inaugurację przyjechała reprezentacja Warszawym,
będąca w rzeczywistości reprezentacją Polski i uległa gospodarzom 2:4. Pierwszą bramkę na 
Nou Camp przy obecności 80 tys. widzów strzelił Eulogio Martinez.
Jordi
PS. Art ten skończę, nie obicuję kiedy.

Mam nadzieje, iz jak najszybciej ;) Jesli nie widzicie polskich liter przypominam o ISO8859-2.

Powrot